Ik weet niks van hazelnoten

Ik had vandaag te weinig buitenlucht gehad. Dus ging ik om kwart voor zes nog even een ommetje maken. Het was niet allleen het gebrek aan buitenlucht trouwens dat mij deed verlangen naar een verandering van omgeving. Ik voelde me ook een beetje miezerig. Vandaag twee aanvaringen gehad met mensen die ik eigenlijk erg aardig vind. Bovendien heb ik het  gevoel dat mijn goedheid een beetje misbruikt wordt en dat er niemand iets aardigs tegen me zegt.  Daarover straks allemaal meer, maar nu eerst dat wandelingetje.

Hazelnoten
Al bij de ingang van het park, op nog geen 50 meter van mijn huis, kwam ik twee gehoofddoekte turkse vrouwen tegen met tassen vol met iets. Eén liep er over het gras en duwde struiken opzij en keek er zoekend tussen. Ze waren duidelijk iets aan het verzamelen, maar wat? Omdat ik niet kon bedenken wat er in deze tijd van het jaar te verzamelen viel in een stadspark,  vroeg ik ernaar. De vrouw op het pad deed haar tas open: ‘Hazelnoten’ zei ze.  Ik keek waarschijnlijk verbaasd - ik heb nog nooit van mijn leven hazelnoten in een zo’n zacht omhulsel gezien - en ze pelde er één open voor me. Inderdaad daar kwam een hazelnoot uit tevoorschijn zoals ik ze ken met een keiharde bast die je moet kraken.

Bankje
‘Waar groeien die?’, vroeg ik verbaasd. Ik woon immers al ruim 15 jaar bij dit park en heb nooit geweten dat hier hazelnoten groeiden.  Nou ja, eigenlijk kom ik nu tot de conclusie dat dat komt omdat ik gewoon nooit geweten heb hoe hazelnoten aan een boom eruit zien! 
De vrouw wees en zei  vriendelijk: ‘Kijk, daar bij die stoel, de gemeentheeft daar kapotgemaakt, zie je?’
Ik keek naar de plek bij het bankje waar duidelijk pas gesnoeid was.
‘O, daar bij dat bankje!’  zei ik.
‘Ja, bij het bankje’ herhaalde ze beschaamd met de hand half voor de mond alsof ze het woord ‘bankje’ wel op nederlandse les had geleerd, maar nu vergat om toe te passen en toch weer gebruik maakte van het veel primitievere woord ‘stoel’, waar ze al zo vaak door de juf aangesproken was.

ontmoeting
Ik bedankte hen, wenstte hen succes verder, we groetten en gingen elk weer onze eigen kant op.

Wat een ervaring, zo binnen enkele minuten.... Wat een wereld van verschil. Een openbaring voor mij, die hazelnoten. Maar ook een bijzondere ontmoeting tussen twee culturen. Ik leer iets van hen – zij leren iets van mij. Want dat kan ik als dominante cultuur niet over m’n kant laten gaan. Ik weet dan niks van hazelnoten, maar wel van taal en dat moet ik laten zien ook! Hoewel het goed bedoeld was,  vind ik het eigenlijk heel irritant van mezelf dat ik haar zonodig moest verbeteren.

Miezerig?
Dat miezerige gevoel is trouwens  helemaal weg.  Ik ga er ook niet meer over schrijven.