Laat die jongens toch ergens anders hangen

Miriam:
Tante ik weet dat het allemaal goed bedoeld is.
Al dat uitschot uit de buurt dat u aanhoort en een kans geeft en helpt
maar het moet maar eens afgelopen zijn.
Dan zijn het weer de jongeren, dan weer de verslaafden.
Laat die jongens toch ergens anders hangen.
Laat de hulpverlening het maar oplossen!
We betalen als winkeliers toch genoeg belasting!

Tante:
Cees hangt hier niet Miriam. Ze werkt.
Binnenkort betaalt ook zij belasting.

Miriam:
Dat kan me niet schelen tante. Het zit me nou tot hier.
Misschien dat het een oudedagshobby van u is,
dat verkopen van die bloemetjes hier.
Maar voor mij is de winkel noodzaak.
Ik heb twee kinderen thuis.
Die hebben niets aan een moeder die gestrest van haar werk komt
na de zoveelste inbraak.
Nu is het alleen maar schade,
straks word ik nog een keer neergeknald bij een overval,
als het allemaal zo doorgaat met die criminaliteit.
Wie voedt mijn kinderen dan op? Wie? U?
Kunnen ze dan ook bij u terecht?
Of moeten ze dan eerst verslaafd raken!

Tante:
Doe even rustig Miriam.
Ik heb geen gehoorapparaat en dat wilde ik graag zo houden.
Die criminaliteit los je toch niet op door Cees weg te sturen.

Miriam:
Het is een begin. Zij trekt al die ongure figuren aan.
Ik heb het zelf gezien.
T hangt hier allemaal maar rond al dat smerig gespuis
en van het een komt t ander.
Ze zien wat... maken plannetjes en...
Voor je het weet zitten we hier in een soort Bijlmer.

Tante:

Ik geloof daar niet in Miriam.

Je zou ook kunnen zeggen: Door er een te helpen motiveer je de rest.

Kijk hier eens in de buurt:

Er zitten straten bij, waar je je hond niet over zou durven laten lopen,

maar er zijn ook straten die er tiptop uitzien.

Weet je hoe dat komt?

Waarschijnlijk zitten er twee bewoners daar tussen die dachten:

laat ik eens om te beginnen mijn eigen tuintje en stoepje onderhouden.

Een blikje van mijn stoepje halen.

Uiteindelijk volgt de rest.

Je hebt er maar een of twee nodig in de straat die handelen,

die iets doen.