Hier weet je wat je hebt

In 1968 kwam ik in Nieuwendam wonen, vanuit een pension in Amsterdam zuid. Daar kwamen we terecht toen we in 1965 in Nederland kwamen. In noord kon je een huis krijgen voor een groot gezin, dus gingen we daar naartoe.
Ik ging werken in de koekjesfabriek  van Verkade in Zaandam. Ik nam altijd gebroken koekjes mee naar huis. Er waren altijd veel koekjes thuis.
Toen we hier kwamen wonen werd de buurt nog gebouwd. Er was alleen nog de Combi op de plek waar nu de Aldi is. Toen kwam er een rij winkels op de Volendammerweg. Er was nog niets overdekt.
Indische spullen kon je toen nog niet in de supermarkt kopen. Daarvoor ging ik eerst naar de stad. Maar toen merkte ik dat er een keer per week een man met een busje langskwam vol Indische spullen.
Toen het winkelcentrum werd gebouwd begon hij daar met Toko Joyce. Er waren veel Indische mensen in Noord toen. Je kon spullen bij hem bestellen en dan kwam hij het j Ik kocht sindsdien altijd mijn Indische spullen bij hem. Rijst, trassi, boemboe om saus van te maken, peper, sambal. Toen hij een winkel opende ging ik daar vaak even zitten. Je kon  daar Indische mensen ontmoeten omdat het de enige indische zaak in Noord was in die tijd.

De buurt vertroebelde in de loop van de tijd wel een beetje. Er kwam criminaliteit. Zelf heb ik nooit wat meegemaakt en mijn kinderen ook niet. Winters ga ik na half vier niet meer naar buiten.
Ik vind het heel jammer dat onze huizen allemaal plat gaan. Waarom. Ze hadden toch kunnen renoveren. Ze hebben ons aangeraden om naar Ijburg te gaan, maar wij blijven in Noord. Je weet hier wat je hebt. We vinden het fijn wonen. We hebben het goed getroffen met de buren, Turkse mensen, echt zo! De moeder spreekt keurig nederlands.
Het is wel minder sociaal geworden op straat. Iedereen werkt. De mensen die je kent groet je wel, maar er is minder contact. De nieuwe immigranten groeten niet uit hun eigen. Ik wel. De moeders zitten op bankjes in de speeltuin. Dat is wel gezellig. Dat deden de Nederlandse moeders vroeger niet.

Paulien