Bochelen en andere gevaarlijke spelletjes

Een aantal jaren geleden hebben wij, klasgenoten van de Purmerschool, nog eens een reunie gehouden waarbij herinneringen loskwamen die ons pas nu deden beseffen dat het een godswonder was dat wij nog leven!

Bochelen
Immers, wij deden in die winters toen het ook nog echte winters waren aan 'bochelen'. Snel over het nog eigenlijk te dunne ijs rennen zodat je net de overkant van de Watergangseweg haalde zonder "seikie" = natte sokken, of erger-natte kleren.
Naast dat 'bochelen'hadden wij ook nog een ander, wat gevaarlijker spelletje; 'schotsie springen' en dan het liefst over het Noord-Hollands kanaal. Daar was het ook het beste want door het scheepvaartverkeer waren er mooie dikke ijsschotsen.

Drijfzand
Waar wij ook niet mee zaten was het stuk wat nu "het Rietland" genoemd wordt, het voormalig opgespoten terrein tussen Nieuwendammerdijk en Ketjen(Akzo). Pas opgespoten moest je als kind erg goed weten waar je nog net lopen kon en waar het echt gevaarlijk was door het drijfzand. Voor ons natuurlijk ideaal want Poppesnor, onze veldwachter was heus niet gek genoeg om ons van 'het opgespoten land' af te halen. Natuurlijk was ons 'fikkie steken' zichtbaar maar op ons plekje konden wij ongestoord 'piepers jassen', wat voor ons betekende aardappels in de gloeiende as van ons fikkie leggen, dan de zwartgeblakerde korst eraf te halen en het inwendige, als ware het een koningsmaal met onze smerigzwarte vingers die halfgare aardappel op te eten. Op dat opgespoten land zou ook bijna een dode zijn gevallen ware het niet dat de brandweer het jochie nog ter nauwernood uit het drijfzand wist te redden. Ach, als kind zag je geen gevaar.

Zo haalden wij een herinnering op dat een van onze klasgenoten langs de regenpijp van de Purmerschool naar boven was geklommen, zich over de rand van de dakgoot had gewurmd en uit die dakgoot de ballen die er in de loop der tijd ingevallen waren naar ons beneden terug te gooien. "Ja, dat was ik"beaamde de dader dit na zo'n 50 jaar.
En wie eens die Purmerschool bekijkt, de regenpijp en die ver overstekende dakgoot die zal inderdaad tot diezelfde conclusie komen: Een godswonder dat wij leven.

R.Eckhard

(wordt vervolgd)