Bij mij heeft de jeugd de prioriteit.

Ik ben Karim Arsalan, 42 jaar. Ik ben getrouwd en woon met mijn vrouw en drie kinderen in de omgeving van Alkmaar. Sinds 1995 werk ik bij de politie.
Ik ben op de Waddenweg begonnen en hield me daar veel bezig met de jeugd en criminaliteit. In 2005 ben ik begonnen als buurtregisseur in deze wijk.

Bij mij heeft de jeugd de prioriteit. Ze komen vaak uit kansarme gezinnen en hebben niet veel kansen. Ze voelen zich eenzaam omdat ze het gevoel hebben nergens bij te horen. Ze vragen zich af wie ze zijn en waar ze thuis horen. Ze leven in twee werelden en verlaten vroegtijdig hun school.

In mijn wijk zitten 4 basisscholen. Ik loop vaak zomaar de scholen binnen. Om praatjes te maken met de leerlingen, leerkrachten en de directeur. Zij kunnen me veel informatie geven over de probleemgezinnen bij hun in de buurt.

Ik vind het belangrijk om al te beginnen bij de basisschool. Ik probeer contact te maken met de kinderen van groep 7 en 8. Ik wil ze voorbereiden op de volgende stap en ze vertrouwen geven in de politie en de maatschappij.

Ik ga vaak preventief bij ouders langs, als ik al dingen heb gehoord via de scholen. Bijvoorbeeld als kinderen baldadig zijn, of heel druk zijn op school. Ouders vinden het vaak moeilijk om hulp in te schakelen, ook al gaat het niet helemaal goed. Ze zien dit als falen; ze hebben hun kind niet optimaal kunnen opvoeden en schamen zich daarvoor. Ik probeer met ze te praten en ze te overtuigen dat het niet erg is om hulp te accepteren.
Aan de andere kant spreek ik ze ook aan op hun gedrag. Het kan geen kwaad kinderen te corrigeren als ze iets doen wat niet mag. Duidelijke grenzen en regels stellen. Mensen hebben discipline nodig. Ouders hebben het moeilijk thuis en willen niet ook hun kinderen nog binnen hebben, dus zie je in de zomermaanden dat kinderen nog tot 22 uur buiten spelen. Mensen durven elkaar daar niet op aan te spreken. Je hebt een verantwoordelijkheid naar elkaar. Ze moeten er niet van uit gaan dat alles vanzelf goed komt.

Als politie moet je investeren in mensen en zeker in jonge mensen. Ik vind het niet noodzakelijk dat kinderen al meteen worden opgepakt voor lichte vergrijpen. Als een kind vuurwerk heeft afgestoken in de laatste week van december, kan je vaak beter een goed gesprek met hem voeren dan hem een boete geven. Iedereen kent toch het gevoel dat de rotjes in je zak branden en je ze heel graag wil afsteken? Wordt het te gek dan krijgen ze gewoon een bekeuring.

Het effect zal op de lange termijn groter zijn als je eerst wat krediet hebt opgebouwd bij de jeugd. Kinderen reageren anders dan volwassenen en daar zal op moeten worden geanticipeerd. Ze moeten weten wat wel en niet kan en ook weten wat de consequenties van hun daden zijn.

Ik zal je nog een voorbeeld geven over met elkaar in gesprek gaan:

Een Marokkaans meisje is verliefd op een jongen. De ouders zijn het er niet mee eens en verbieden haar nog met hem om te gaan. Ik ben in gesprek gegaan met deze ouders. Hierbij helpt het dat ikzelf van Marokkaanse afkomst ben. Ik heb ze gezegd: 'Geef je dochter vertrouwen. Ze weet wat ze doet en als je haar alles gaat verbieden, raak je haar kwijt'.