Het klinkt cliché maar de jeugd is onze toekomst

k ben Enrico Witte, ik ben 37 jaar. Ik ben opgegroeid in Amsterdam en woon daar nog steeds. Vanaf 1991 ben ik in dienst bij de politie. Ik begon in de Bijlmer, waar ik veel controles uitvoerde op straat. Ik hoorde bij het openbare orde team. Na een tijdje bij het wijkteam in Diemen, kwam ik terecht in de binnenstad. Bij het OTB, Ondersteunings Team Binnenstad. Ik moest de orde handhaven in het gebied van Rembrandtplein, Leidseplein, de wallen en het winkelgebied rond de Kalverstraat. Ik moest vooral ad hoc reageren en acties ondernemen. In deze gebieden komen vooral veel passanten langs, je kan minder doen om echt voor oplossingen te zorgen. Dit was voor mij een reden om buurtregisseur te worden.

Ik wil graag structureel met een gebied bezig zijn. Proberen verbeteringen aan te brengen of in ieder geval te zorgen voor continuïteit.
Als buurtregisseur werk ik veel samen met externe partners. Je hebt contact met jeugdzorg, GGD, buurtcommissies, huismeesters en ga zo maar door.
In mijn wijk zit het winkelcentrum Buikslotermeerplein. Dit plein heeft het Keurmerk Veilig Ondernemen gekregen en ik werk samen met de winkeliers om dit ook daadwerkelijk toe te passen. We zijn veel bezig met camera-toezicht en op andere manieren om het winkelcentrum prettiger en veiliger te krijgen.

Elke buurtregisseur kan een eigen invulling geven aan zijn functie, langs de afgesproken paden. Ik vind het belangrijk om de jonge jeugd aan te spreken. Het klinkt als een cliché, maar zij zijn toch de toekomst. In mijn wijk zitten 3 basisscholen. Ik ga vaak langs bij de scholen om voorlichting te geven, te praten met de kinderen en met de leerkrachten. Op deze manier heb ik een goed beeld van wie zij zijn en weten zij mij ook te vinden. Leerkrachten kunnen mij op deze manier ook goed op de hoogte stellen als ze iets opvallends hebben opgemerkt. Ik krijg zo veel sneller te horen wat er in de buurt gebeurt. Zo kan ik meteen met gezinnen gaan praten of de juiste actie ondernemen om een gezin te helpen en door te verwijzen.

Ik vind het belangrijk om veel mensen te kennen in de wijk. Maar natuurlijk kan je niet iedereen leren kennen en dat is ook niet nodig. Het gaat vooral om de mensen die zelf ook een binding met hun wijk hebben en die zelf veel zien en horen. Ik maak altijd praatjes met mensen met een hond of mensen met kinderen. Ik probeer vooral op de plekken te zijn waarvan ik denk dat ik nodig ben. Als ik wil kan ik 24 uur bezig zijn met mijn werk, uiteindelijk ben ik de kortste lijn in de buurt. Je moet duidelijk zijn hoever je mee gaat in iemands problemen. Uiteindelijk moet je het ook kunnen overdragen aan andere professionele organisaties. Verder kan ik ook mijn collega’s helpen door mijn kennis die ik heb van de buurtbewoners. Zij kunnen mij vragen of ik bepaalde mensen ken. Op deze manier kunnen meer zaken worden opgelost.

Ik vind het best lastig om een speciaal moment te noemen dat ik heb meegemaakt. Ik kan je wel vertellen dat ik erg blij ben als de moeite die je stopt om iets voor elkaar te krijgen ook uiteindelijk lukt:
In een flat in mijn wijk was veel overlast door hangjeugd. Ik heb gesprekken met deze jongens gevoerd, omdat ik iedereen kende en ze op hun gedrag kon aanspreken. Ik heb samen met de huismeester overlegd, met de buurtbewoners gesproken en er hingen al camera’s in de flat. Op deze manier hebben we de overlast kunnen oplossen en ik weet zeker dat de jongens niet terugkomen.