Wat een klein hokkie!

Ik ben Sybren van der Veen, 46 jaar oud en geboren en getogen in Amsterdam-Noord, in de van der Pekbuurt. Ik woon nu in net buiten Amsterdam met mijn vrouw en kinderen.
Op de politie-opleidingsschool was ik een van de weinige échte Amsterdammers. Na de opleiding ben ik gaan werken op bureau Warmoesstraat. Een heel drukke plek met veel aparte types. Na 5 jaar donkere buurt, was ik wel toe aan ‘normale’ mensen, en ik vertrok naar het bureau Klimopweg. In de jaren bij de Warmoesstraat ontdekte ik dat vooral het sociale deel van het politievak me beviel en toen is bij mij het idee ontstaan om wijkagent te worden..

In 1988 ging ik naar bureau Klimopweg, daar hoorde ook de Van der Pekbuurt bij. Ik bezocht verschillende scholen, omdat ik ook verkeerslessen gaf. Het bijzondere was dat ik weer op mijn oude lagere school kwam, in de klas van mijn oude leraar, meester Geelkerken.
En ook in de gymzaal. Als klein jochie leek het een enorme zaal, maar wat was dat een desillusie: wat een klein hokkie!
Het bleef bijzonder om in je oude wijk als politieman rond te lopen. Ik kwam een oude klasgenoot tegen die aan de drugs was geraakt. Ik moest hem aanhouden voor een auto-inbraak.

Ik werkte 10 jaar als buurtregisseur in de wijk Floradorp/Bloemenbuurt. In 2004 werd ik buurtregisseur voor de wijk Werengouw/ Waddenweg. Dit was heel anders: van een hele autochtone wijk, kwam ik nu terecht in een wijk met 80 nationaliteiten! Hier was voor mij veel te leren en lag een behoorlijke uitdaging. Het contact met de bewoners ging op een andere manier. Éven langs komen was er niet bij, ik werd meteen uitgenodigd om mee te komen eten en ik kon me pas losrukken na het toetje. Ik vond het erg leuk om dit zo mee te maken.

Aan de andere kant is er in deze wijk ook veel verborgen leed achter de voordeur, huiselijk geweld komt helaas ook hier voor. Als buurtregisseur is het dan belangrijk om een goed netwerk te hebben. Ik heb contact met scholen en intern begeleiders, huismeesters, buurthuizen, opbouwwerk, en ga zo maar door. Ik probeer verschillende partijen met elkaar te koppelen en te regisseren. Is er bijvoorbeeld overlast? Dan zorg ik samen met de woningbouw dat het wordt opgelost. Ook het stadsdeel probeer ik hierbij te betrekken.

Ik kom niet alleen dingen te weten via mijn netwerk, het is ook belangrijk om veel te reageren op meldingen. Ook al lijkt dit heel onbelangrijk:
Er kwam bijvoorbeeld een keer op zondagochtend een melding van een vrouw die voetstappen vond op haar pasgeverfde balkon. We vroegen ons af of de melding wel belangrijk genoeg was om echt te komen kijken, maar zijn toch maar even gegaan. De verfstappen waren te herleiden tot de brandtrap ernaast. We hebben bij de buurvrouw aangebeld. Zij bleek de vorige avond verkracht te zijn en de dader lag nog in haar bed te slapen! Ik was blij dat we de melding serieus hadden genomen…