Het verhaal van de speeltafel

Op vrijdag 19 juni hebben een aantal kinderen van onze tuin, Mahailla en Evandro, Jammy geld opgehaald om deze speeltafel te kunnen kopen. Ik heb een begeleidend briefje en een spaarpot met ons doel (steun het project van Spelen bij de buurvrouw) gemaakt die ze konden voorlezen of laten zien. Ze zijn in ons hele blok, trap op en af gegaan, ik stond voor iedere benedendeur samen met een andere buurvrouw en tuinkinderen op hun te wachten.

Ze kwamen bijna elke keer met een grappig verhaal naar beneden, onze aanhang werd ook steeds groter. Ik zei wel tegen hen dat er maar 2 of 3 kinderen mochten collecteren en dat ze niet naar binnen mochten lopen bij de mensen. Een paar mensen hadden op dat moment geen geld en beloofden de volgende dag iets te brengen. 

Ik vond het echt een superaanbieding, omdat het een speeltafel is, met 9 verschillende spellen. Het vervelende was alleen dat de aanbieding maar één halve dag gold, zaterdag de 23ste vanaf 13.00u tot sluitingstijd. Omdat ik niet in het bezit ben van een auto, heb ik de buurvrouw, die met me mee liep, gevraagd zij het met haar man konden gaan kopen.

De opbrengst was het dubbele van wat we nodig hadden.

Op zaterdag zijn de buurtjes op pad gegaan om het ding te kopen. Bij de winkel hoorden ze dat er maar 6 tafels in het filiaal waren en dat die allemaal al uitverkocht waren. Er werd nog voor hen naar andere filialen gebeld maar helaas uitverkocht….
jammer.

Ze hebben mij direct op de hoogte gesteld en ik was best geïrriteerd, want je zet een levensgrote reclame in het krantje en je hebt er maar zes!!!

Het zat me dwars want je haalt geld op en uiteindelijk heb je niet kunnen vinden wat je wilde, hoe moet je dat aan de bewoners uitleggen. Het geld dat ze gedoneerd hebben kan je ook niet terug geven, want je weet niet wie wat heeft gegeven.

Maandagmiddag trok ik de stoute schoenen aan en belde het filiaal waar de buurtjes naar toe waren gegaan op en deed m’n beklag…
"ja sorry, bla bla bla..."

In principe kun je het de medewerkster niet kwalijk nemen dus:  “ok, bedankt, goedemiddag” en toen ... 
"Mevrouw, mevrouw. Er staat nog één in de winkel. Wanneer komt u hem ophalen?"

Afspraak gemaakt, hartstikke opgelucht/blij natuurlijk. Ik had al aan de kinderen verteld dat het niet zou lukken, dus dit was echt een verrassing. Dat ding stond een paar dagen in de box en op woensdagmiddag heeft oma buurvrouw (mijn moeder) het samen met de kinderen in elkaar gezet.

Toen hij in elkaar zat hebben we, om het te vieren, lekker patat en andere lekkernijen gefrituurd en een leuke dag van gemaakt.

De Buurvrouw.