Een frukkie kopen

Toen ik klaar was met school ben ik met mijn zus op het Waterlandplein een winkel in kinderkleding begonnen en twee jaar later ook een in Buitenveldert. 

In mijn winkel kwamen mensen uit de flat, die zo op hun loopje even binnen kwamen, maar ook mensen uit Volendam, Alkmaar. Als ze eenmaal in de auto zitten, dan komen ze ook zo hier. Dat kwam ook door de kinderkapper in de zaak. 

Voelt als eigen 
Ik had met veel klanten wel wat. Dan komen ze binnen in de maxi-cosi en later komen ze de eerste haartjes knippen. Het voelt een beetje als eigen, die kindjes. En dan worden ze 6 – 7 jaar en dan vinden ze het kinderachtig. Maar ja, dan komen de kleine broertjes en zusjes wel weer bij ons en zie je ze toch weer. Bij ons is het kind de klant. Dan zie je ze voor de vakantie en vertellen ze enthousiast waar ze heen gaan en dan daarna weer hoe het was, of hoe de verjaardag was. Een klantje, een meisje, haar moeder was overleden, zij werd door haar oma opgevoed. Dat maak je van redelijk dichtbij en is wel aangrijpend.

Je ziet sommigen met buik binnenkomen voor de eerste kleertjes en dan zie je ze later boodschappen doen met de kleine in de wagen. Ik heb ook wel advies gegeven over scholen. Op een bepaalde manier word je, oppervlakkig, betrokken bij de opvoeding. 

Aan het lijntje gehouden
Ik ga niet naar het tijdelijke winkelcentrum, ik ben te lang aan het lijntje gehouden.In mijn zaak kan dat niet, ik koop een half jaar van tevoren in, dus die onzekerheid was een groot probleem. Toen hebben we de keus gemaakt om niet naar het noodcentrum te gaan en zijn we al in december 2006 vertrokken. Ik heb wel een optie op het nieuwe centrum, dat is over 3- 5 jaar. Ik kan me er nog geen voorstelling van maken, ik heb er niet bij voorbaat vertrouwen in, moet het eerst maar zien.

Trots
Ik mis het wel. Voor mezelf ook, want dan liep ik daar hoogzwanger met mijn dikke buik,  maar je trots, tja dat kun je nu niet laten zien. Sommige klanten zijn wel heel trouw, die kwamen zelfs hier een cadeautje brengen. Wat ik echt van het plein zal missen weet ik niet. Je weet niet of het nieuwe plein anders zal zijn, de sfeer, het sociale contact. Dat was leuk, maar hoofdzakelijk via de winkel. Als ik dan op maandag van de groothandel kwam, dan deed ik daar wel even boodschappen en zwaaide naar de Etos.

Wat ik niet zal missen zijn de problemen rond de winkeliers, de verhuizing en de verbouwing. Wekelijks waren er vergaderingen met boze ondernemers. 

hangjongeren
Ik had absoluut geen last van hangjongeren. Ook niet de jongens die bij Bros rondhingen. Ik was het activiteitencomité, ik heb die jongens gewoon ook bij de activiteiten betrokken. Kwamen ze helpen bij Twaalf uurtje met je buurtje.

uitstraling
Het Waterlandplein is een plek van Nieuwendam Noord, het heeft geen groter bereik dan dat. Er ontbreken winkels om mensen te hebben en te houden die van verder komen. Het zou wel zo’n plek kunnen worden, dus daarom heb ik die optie. Maar dan moeten er wel branchegerichte winkels in komen, bij wijze van spreken gericht op IJburg. Nu is de Hollandse groenteboer weg, de slager Poldervaart is weg. Als daar weer een ambachtelijke winkel in komt, dat trekt mensen, dat is mijn doelgroep.